ศศิพัชร์'s profileBiM~BiM & GolF~GolFPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
BiM~BiM & GolF~GolFBiM~BiM & GolF~GolF |
|||||||||||||
|
August 11 วันแห่งสูญเสีย เมื่อวันพุธที่ 8 สิงหาคมที่ผ่านมา
เป็นวันเผาศพของคุณตาชั้นอ่ะ
นู๋เสียใจมากๆเลย
เพราะไม่นึกว่าจามีวันนี้
วันนี้นู๋เสียใจมาก
จนขนาดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว
จึงต้องปล่อยมันออกมา
แต่น้ำตามันก้อไหลดั่งสายน้ำ(ตก)
ที่ไหลออกมาอยู่ตลอดเวลา
แต่หลังจากเสร็จพิธี
ชั้นก้อหยุดร้องไห้
แต่ไม่ใช่แค่หยุดร้องไห้ธรรมดา
แต่ขั้นสามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึก
ได้อย่างรวดเร็ว
คือพอกลับมาบ้าน
ชั้นสามารถนั่งกินข้าว กินขนม(กินไม่เลิก - -*)
และสามารถนั่งร้องเพลงได้
เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชั้นก้อไม่เข้าใจเหมือนกันว่า
ช้าน.....ทำได้ไง ????
ไหนๆเรื่องก้อผ่านมาแล้วก้อให้มันผ่านไป
เพราะชั้นไม่อยากจำมัน
รกสมอง(เรื่องเปลี่ยนอารมณ์นะ)
นับตั้งแต่เมื่อวานนี้
ชั้นก้อไม่มีญาติผู้ใหญ่เหลืออยู่เลยสักคน(ปู่ ย่า ตา ยาย)
ก้อจามีแต่คุณตาคนนึง
ที่สนิทกับครอบครัวช้านมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ที่เป็นญาติผู้ใหญ่
  June 30 ยกภูเขาออกจากอก ที่บอกว่ายกภูเขาออกจากอกก้อคือ
คูรครูที่โรงเรียน
ได้เปลี่ยนแปลงหัวหน้าห้อง
ซึ่งเป็นสิ่งที่ชั้นดีใจมากๆเลย (อิอิ)
แต่ก้อมีสิ่งที่ไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่กับหัวหน้าห้อง
คือไม่ค่อยเห็นด้วยกับหัวหน้าห้องเท่าไหร่อ่ะ
แต่ก้อไม่กล้าคัดค้านเท่าไหร่
เพราะเพื่อนเค้าก้อเลืกกันแล้วอ่ะ
ขืนเราคัดค้านเพื่อนไม่กระทืบเราแย่หลอ
แต่ก้อชั่งเหอะเลือกแล้วก้อเลือกแล้ว
ยังก้อครูก้อต้งเปลี่ยนหัวหน้าไปเรื่อยอยู่ดี
  June 19 คิดถึ๊ง คิดถึง   "คิดถึงมากๆนะรุป่ะ
ตอนนี้จาทำไรอยุก้อไม่รุ
แล้วเมื่อไหร่จากลับมา
มีคนเค้าคิดถึงนะ"
 ชั้นคิดว่าประโยคนี้หลายๆคนต้องพูด
โดยเฉพาะ"ผู้ ญ"
ที่เป็นวัยรุ่นหน่อย
เค้ามักจะพูดประโยคนี้กับแฟนของเค้า
แต่สำหรับชั้นไม่ใช่
ชั้นจาพูดประโยคนี้กับคนคนเดียวเท่านั้น
คิดว่าหลายคนต้องรู้
"เป็นนักร้องโกอินเตอร์
น่ารักมากๆ ขวัญใจวัยรุ่น"
ต้องรุแล้วแน่เลยว่าคนๆนั้นคืดไค
ก้อกอล์ฟ-ไมค์ไง
ตอนนี้พวกพี่เค้าอยุ Japan อ่ะ
น่าอิจฉาโคตรๆ
พี่เค้าไปทำอัลบั้มใหม่
ซึ่งอัลบั้มนี้เป็นภาษาญี่ปุ่นหมดเลย
แล้วชั้นก้อได้ฟังไปแล้ว 1 เพลง
ชื่อเพลง "Nippon Ainiikuyo"
เพราะมากนะสำหรับคนที่ชอบ
แล้วเมื่อไหร่พี่เค้าจากลับมาวะ
ได้ข่าวมาว่าอีกประมาณปีครึ่งมั้ง
เห็นเพื่อนมันบอกกันอ่ะ
คิดถึงจนจะบ้าตายอยุแล้วอ่ะ
 June 15 เรียน เรียน เรียน!ทำไมตั้งแต่ป.4ขึ้นมา
มันก้อมีการบ้านไม่เว้นแต่ละวัน
ตอนนั้นขนาดพึ่งอยุแค่ป.4
การบ้านแทบจาท่วมหัว
พอขึ้นมาป.5
ยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม
ขึ้นมาป.6ยิ่งแล้วใหญ่เลยอ่ะ
การบ้านไม่เว้นแต่ละวัน
แถมยังมีการอ่านหนังสือนอกเวลา
ให้อ่านเรื่องเดียวกันทุกๆคน
แถมยังมีการสอบเก็บคะแนนอีก
ไม่รุอะไรนักหนา
แล้วโรงเรียนช้านก้อไม่รุประสาท
หรือไม่ได้คิดกันแน่
กฎระเบียบโคตรเยอะ
เช่น
ห้ามใส่เครื่องประดับ
ถ้าจะใส่สร้อยก้อต้องเป็นสร้อยพระเท่านั้น
ให้เลยกระดุมเม็ดที่2ลงมา
ส่วนถ้าไคจะใส่ต่างหูให้ใส่แบบเป็นห่วงเท่านั้น
ก้อลองคิดดูสิจ๊ะว่าติงต๊องขนาดไหน
แล้วพอขึ้นป.6นะ
ความจำเริ่มเลอะเลือนอ่ะ
เริ่มจำอะไรต่างๆก้อไม่ได้
คงเป็นสาเหตุมาจากการเรียนมากเกินไปอ่าดิ
คณิตก้อแย่จาตายอยุแล้วอ่า
แล้วยังต้องมาเรียนอังกฤษกะอาจารย์ฝรั่งอีก
ช้านจาบ้าตายอยุแล้ว
ไคก้อได้ผู้มีจิตใจเมตตา
ช่วยเป็น"ที่ปรึกษา"ให้ช้านได้ป่ะ
May 19 โอ๊ยเซ็ง เปิดเทอมวันแรกเซ็งที่สุดในโลก
กับการเปิดเทอมวันแรก
เพราะว่าครูอ่ะหั้ยการบ้านโคตรเยอะ
ขนาดพึ่งจาเปิดเทอม
การบ้านกองเท่าขี้หมา เอ้ยไม่ใช่
กองเท่าภูเขาแหนะ
แล้วอีกอย่างที่เซ็งทีสุดในโลก
คือการที่ขั้นได้เปน
"หัวหน้าห้อง"
พอได้รับเลือกเปนหัวหน้าห้อง
น้ำตาแทบแตกออกจากตา
เพราะว่ามีครั้งนึง
ได้เปนหัวหน้าห้อง
แล้วทีนี้ครูสั่งหั้ยเก็บงานของเพื่อน
แต่เก็บไม่ครบเพราะเพื่อนมันไม่ยอมส่ง
แล้วครูก้อมาว่า ว่าทำไมเก็บไม่ครบ
ทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดเราครูก้อมาว่า
ทั้งที่จิงเพื่อนมันไม่ส่งเองต่างหาก
ทวงแล้วทวงอีกก้อไม่ยอมส่ง
แล้วครูก้อมาบอกว่า
ต้องเก็บหั้ยครบภายในวันนี้
ชั้นก้อไม่รุจาทำไง
เพราะตอนนี้มันก้อเลิกเรียนแล้ว
เพื่อนก้อกลับกันหมดแล้ว
ก้อเลยได้ส่งครูทั้งๆที่ยังไม่ครบ
เช้าวันต่อมา...
ถึงโรงเรียนเริ่มเข้าห้องเรียน
ครูก้อบอกว่า
"ยัยหัวหน้า ครูบอกหั้ยเทอ
เก็บงานหั้ยครบแล้วค่อยเอามาส่ง
แต่มันยังไม่ครบจะเอามาส่งทำไม"
ในใจชั้นก้อบอกว่า
ก้อเพื่อนกลับไปกันหมดแล้ว
จาหั้ยนู๋ทำยังไงคะ(ครูค๋านู๋ขอโทดนะคะที่คิดอย่างนั้น)
แล้วชั้นก้อทำหน้าเหมือนคนหน้าด้าน
ไม่มีความรุสึก
แล้วครูก้อบอกหั้ยเพื่อนเอางานมาส่ง
แล้วเรื่องนี้ก้อจบลง
นี่แหละคือความเสียใจ เอ้าไม่ใช่
นี่แหละเรื่อที่ชั้นไม่ชอบในการเปนหัวหน้า
*ปล.คำพูดที่ครูพูดแต่งขึ้นเอาบ้างเล็กน้อย(อิอิ) April 15 วันที่แย่ที่สุดในชีวิตนี่หลอวันสงกาน
วันที่ไคหลายคนบอกว่า
เปนวันที่สนุกที่สุด
เปนวันที่มีความสุขที่สุด
แต่ทำไมกับชั้น
มันเปนวันที่"แย่"ที่สุดในชีวิต
เด๋วจาเล่าหั้ยฟังว่ามันเปนงัย
ชั้นถึงบอกว่า
เปนวันที่แย่ที่สุกในชีวิต
วันแรกที่เล่นน้าม
ไปถึงก้อสนุกดี
เล่นไปเล่นมาชักหนาวก้อเรยเลิก
วันแรกมันไม่มีอาไรหรอก
มาวันที่ 2
ไปถึงก้อสนุกดีเหมือนกับวันแรก
แต่ต่างกันที่ว่ามันไม่ค่อยมีรถผ่าน
มันก้อเรยไม่หนุก
ก้อเรยคิดว่าพรุ่งนี้จาไม่เล่นแร้ว
เพราะชั้นไม่มีที่ไปแร้ว
อีกอย่างถ้ากลับมาเล่นที่นี่
ก้อไม่หนุกเพราะมันไม่มีรถผ่าน
ก้อเรยตัดสินจัยไม่เล่น
วันสุดท้ายของสงกาน
ที่จิงสงกานวันสุดท้ายชั้นจาสนุกที่สุด
แต่ปีนี้มันเปนปีที่แย่มาก
เพราะไม่มีที่จาหั้ยเล่น
มันไม่สนุก
มันไม่มีเพื่อนจาหั้ยเล่นด้วย
วันนี้ก้อเรยไม่ได้ออกไปเล่นไหน
แต่
พ่อก้อเรยบอกว่า
จาพาไปถนนข้าวเหนียว
ชั้นก้อเรยคิดว่ามันก้อไม่น่าสนุกอยุดี
พอปามาน5โมงครึ่ง
ญาติก้อมา
แล้วพ่อก้อบอกว่า
ไม่ต้องไปแร้ว
หั้ยไปกับญาติแร้วก้อ
ขี้เกียจออกมาส่งด้วยเวลาอยากกลับก่อน
ชั้นก้อรุสึกอยากจาบ้าตาย
ก้อเรยบอกแม่ว่าหั้ยไปเล่น
กับน้องปาล์มหรอ
แม่ก้อบอกว่าใช่
ตอนนี้แหละทำหั้ยชั้นรุสึกว่า
มันเปนวันที่แย่ที่สุดของชีวิต
พอไปถึงก้อเริ่มเล่นก่อสนุก
แต่มันไม่เท่ากับวันแรก
ซักหน่อยพี่บอกว่าจาพาไปข้าวเหนียว
ชั้นก้อเรยบอกว่าจาไป
พอไปถึงแม่ของพี่เค้าก้อบอกว่า
ไม่ต้องไปหรอกมันอันตราย
ชั้นก้อเรยรุสึกว่ายังงัยก้อจาไป
แต่พอคิดอีกทีมันก้อใช่
เพราะมันอันตรายจิงๆ
ก้อเรยเดินกลับกับแม่พี่เค้า
แล้วชั้นก้อกลับบ้าน
แต่ระหว่างทาง
ชั้นเหนกับเจ้กาดเข้า
ก้อเรยอยากจาลงไปหา
แต่มันก้อเกรงจัยผุ้ใหญ่
เพราะเค้าอุตส่าออกมาส่ง
ชั้นก้อเรยได้แต่นั่งมองอยุบนรถ
แต่ในใจก้อคิดว่า
เราน่าจายังไม่กลับ
แต่ก้อไม่เปนไรอ่ะ
มันผ่านมาแร้วก้อหั้ยมันผ่านไป
|
|
|||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
